~ [Fic] P • Kong ~
posted on 24 Dec 2009 00:53 by faas[Writer's Talk]
... เป็นฟิคที่แต่งยากตรงที่ ...
ไม่สามารถใช้คำว่า "ร่างสูง" แทนพี่โอ และ "ร่างบาง" แทนน้องฟลุคได้
ก๊ากกกก!!! พี่โอ น้องฟลุค หนูขอโทษษษ 
หนูป่าวว่าจริงๆ นะคะ 5 5 5 แค่พูดไปตามเนื้อผ้าเท่านั้นเอง
หนูชอบคนตัวเล็กค่ะ 
ไม่ชอบคนสูงๆ
(อันนี้พูดจริง ไม่ได้หมายถึงเคสนี้ แต่เป็นสเปคปกติอยู่ละถ้าใครรู้จักเราคงจะรู้ดี)
และอีกอย่าง หนูไม่เคยเห็นฟลุคอ้วนจริงๆ สาบานได้ ตัวจริงไม่อ้วนเลย
(แม้ในรูปถ่ายจะบวมขึ้นมานิดหน่อย (-w-) ผิดที่กล้อง!)
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
____________________________
[Fic] พีก้อง - รักนะ .. ยายแก่
____________________________
"ก้องไปก่อนนะจ๊ะ" เสียงหวานๆ พูดพร้อมเอื้อมมือสะเปะสะปะเพียงครู่หนึ่งก็กอดผู้เป็นมารดาและพี่สาวได้ หญิงสาวทั้งสองก็กอดตอบแน่นด้วยความรัก
"ผมไปนะครับคุณป้า พี่แก้ว พี่ตุ่ม เจ๋ง .. ไม่ต้องห่วงก้องนะครับ ผมจะดูแลก้องเป็นอย่างดี" ชายหนุ่มหน้าคมเอ่ยบ้าง แก้วกัญญาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เช่นเดียวกับหญิงสูงวัยที่ยิ้มรับ และคว้าตัวสมาชิกคนใหม่ของครอบครัวมากอดเช่นกัน
"ป้าฝากก้องด้วยนะ พี.." เธอบอกหลังจากผละออกมาด้วยรอยยิ้ม
"ครับ คุณป้า" เจ้าตัวยิ้มตอบเช่นกัน ก่อนจะคว้ามือคนข้างกายเอาไว้และกระชับแน่น
"ไว้ก้องกลับมา แม่ต้องแต่งตัวสวยๆ มารับก้องเลยนะ ก้องจะได้เห็นให้ชื่นใจ" ก้องบดินทร์อ้อนผู้เป็นแม่เหมือนที่ชอบทำอยู่เสมอ ป้าฟองยิ้มเมื่อได้ยินอย่างนั้น ส่วนพีรวิชญ์ได้แต่มองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเอ็นดูปนความรู้สึกอดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้ ที่อีกฝ่ายนั้นกับป้าฟองล่ะอ้อนเก่งเหลือเกิน กับเขาแล้ว .. กว่าจะได้ยินคำว่ารักช่างแสนยากเย็น แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็คงจะปฏิเสธไม่ได้ว่าถึงก้องจะเป็นแบบนั้น แต่นั่นก็เป็นสิ่งหนึ่งจากทุกๆ สิ่งที่เป็นก้องบดินทร์คนนี้ที่ทำให้เขารักหมดหัวใจนั่นเอง
"ไว้พี่จะไปถอยชุดฟินาเล่ชุดใหม่มารอน้องก้องด้วยคนเลยนะคะ" เจ๊ตุ่มเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้ว
"เจ๊จะถอยมาทำไมให้เปลือง จะชุดไหนๆ เจ๊ใส่แล้วก็ไม่สวยขึ้นมาทั้งนั้นแหละ" เจ๋งขัดคอ
"เอ๊ะ ไอ่เจ๋ง! จะมีวันไหนที่แกไม่ขัดชั้นมั้ยยะ!?" เจ๊ตุ่มโวยวายพร้อมกับแถมเขกหัวไปอีกที ทุกคนต่างพากันหัวเราะ แม้กระทั่งก้องบดินทร์ที่มองไม่เห็น แต่เขาก็รับรู้ได้เป็นอย่างนี้เพราะคู่นี้ก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร
หลังจากร่ำลากันพักใหญ่ พีรวิชญ์ก็จูงมือข้างหนึ่งและใช้แขนอีกข้างหนึ่งโอบคนรักเอาไว้คล้ายกับประคองระหว่างเดินไปยังที่ขึ้นเครื่องอย่างระมัดระวัง โดยให้พนักงานภาคพื้นสนามช่วยเหลือในการเข็นรถเข็นกระเป๋าให้
"พี.."
"หืม?"
"คุณ .. เราเดินห่างกันหน่อยก็ได้มั้ง .. ผม .." ก้องเอ่ยติดๆ ขัดๆ ด้วยความเขิน ยิ่งมองไม่เห็นแบบนี้ เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าสายตารอบข้างกำลังมองพวกเขาแบบไหน จึงไม่มีโอกาสได้เห็นสายตาที่บ้างก็แอบมองด้วยรอยยิ้ม บ้างก็อิจฉาเป็นอย่างมาก แต่ไม่มีสายตาคู่ไหนมองพวกเขาไม่ดีเลย
"ทำไมล่ะ? คุณยิ่งเดินไม่ค่อยระวัง เดี๋ยวก็ไปชนไปสะดุดอะไรเข้าอีก เกิดไปสะดุดรักคนอื่นที่ไม่ใช่ผมล่ะก็แย่เลย"
"จะบ้าเหรอคุณ!?" ก้องแว้ดเสียงดุเบาๆ ด้วยความอาย
"น่า .. เดี๋ยวก็ถึงแล้ว" พีพูดเสียงนุ่ม ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ โอกาสแบบนี้จะหาได้อีกทีไหน พอก้องกลับมามองเห็นได้เหมือนเดิมคงไม่มีทางยอมให้เขาได้เดินจูงมือ ได้เดินโอบแบบนี้แน่
ก้องได้แต่เขิน แน่นอนว่าเขาไม่เคยรังเกียจสัมผัสของพี แต่ก็กลัวคนอื่นจะมองไม่ดีนั่นแหละ เขาน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ก้องไม่อยากให้คนอื่นมองพีไม่ดี ... แต่ถึงจะคิดอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้คิดที่จะดื้อดึงกับพีอีก ได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจชอบไป
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"อ๊ะ นั่นไง ทีเพื่อนผมมารอรับพวกเราแล้วล่ะ" พีเอียงหน้าไปพูดข้างหูอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิด เพราะช่องทางขาเข้านั้นเสียงดังด้วยผู้คนที่ขวักไขว่
"ไง ที" พีทักเสียงดังเพื่อให้อีกฝ่ายมองเห็นตน
"พี!!" เจ้าของชื่อร้องทักตอบ ทักสองเข้ามาทักทายกันด้วยการปะมือกันตามประสาเพื่อน โดยที่มืออีกข้างของพีก็ไม่ยอมปล่อยจากมือก้องแม้แต่น้อย
"สวัสดีจอน ไม่ได้เจอกันซักพักเลย" พียิ้มให้อีกคนที่ยืนยิ้มอยู่ ซึ่งเขาได้เคยรู้จักจากทีอีกทีหนึ่งนั่นเอง
"ก็ตั้งแต่คุณกลับไทยไปล่ะนะครับ" จอนยิ้มให้อย่างอ่อนโยนในแบบของเขา พีพยักหน้าแล้วก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำคนของตัวเองให้รู้จัก
"นี่ไงก้อง แฟนฉันที่เล่าให้ฟัง"
"พี!!!!" ก้องร้องลั่นเกือบเป็นตะโกนด้วยความตกใจ ขมวดคิ้วอยากจะดุว่าอีกฝ่ายก็ไม่รู้จะทำยังไง
"สวัสดีนะครับ ผมที" ทีเอ่ยด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีของก้องบดินทร์ เนื่องจากพอจะได้ยินคำบอกเล่าจากพีมาบ้าง
"แล้วก็จอน .. แฟนผม"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมจอนครับ" จอนยิ้มเขินๆ แม้จะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่จอนคิดว่าเขาพอจะเข้าใจความรู้สึกของก้องอยู่พอสมควร จึงยอมให้ทีแนะนำไปแบบนั้น หวังว่าจะช่วยทำให้ก้องเขินน้อยลงได้บ้าง
"หะ...เห..." ก้องเหวอไปเล็กน้อย พอตั้งตัวได้ก็ยิ้มเขินอีกรอบ พีนะพี ไม่เห็นบอกเขาก่อนเลย
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ แล้วก็ขอบคุณมากนะครับที่แนะนำหมอให้"
"ด้วยความยินดีครับ ว่าแต่เดินทางมาตั้งไกล ถึกๆ อย่างไอ่พีมันคงชินแต่คุณก้องคงเหนื่อยแย่แล้ว งั้นผมว่าเราไปกันเถอะ เนอะจอน" พูดพลางหันไปยิ้มให้กับคนข้างๆ ที่เป็นเจ้าของชื่อ ซึ่งก็ยิ้มรับ แล้วทั้งสองก็ช่วยกันขนสัมภาระให้ เพื่อที่พีจะได้คอยดูแลก้องได้อย่างสะดวก และนำไปที่รถ
"ทีเพื่อนผมนะก้อง ก็หัวตั้งๆ ดำๆ ไม่หล่อ ตอนเป็นดาราก็ไม่ดังไม่รู้คุณเคยเห็นรึเปล่านะ แต่เดี๋ยวผ่าตัดเสร็จแล้วคุณก็ได้เห็นเองล่ะ" พีพูดคุยขณะที่ทั้ง 4 นั่งอยู่ในรถที่ทีเป็นคนขับ
"นี่ถ้าไม่เห็นแก่คุณก้อง ฉันเตะแกตกรถไปละ ไม่ต้องปงต้องไปมันแล้ว เดี๋ยวเรื่องรักษาตาคุณก้องฉันกับจอนดูแลต่อให้เอง" ทีว่าตอบ จอนได้แต่หัวเราะเบาๆ ไม่ออกความเห็น ได้แต่คิดในใจว่าเพื่อนสองคนนี้ช่างสมเป็นเพื่อนกันมานานจริงๆ
"คุณทีอย่าไปสนใจพีเลยครับ พูดอย่างกับตัวเองขาวแล้วก็หล่อตายล่ะ" ก้องเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้
"โธ่ .. ก็ถ้าไม่หล่อ คนแถวนี้จะยอมเป็นแฟนด้วยมั้ยนะ โอ๊ยย .. ก้อง" ว่าแล้วคนพูดก็โดนคนน่ารักที่นั่งข้างกายหยิกจนต้องร้องโอยไปหนึ่งที
"คุณล่ะจอน ว่าไง?"
"อะไรเหรอที?" ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววความสงสัย
"ผมหล่อกว่าเจ้าพีมันตั้งหลายเท่า จริงมั้ย?"
"คุณนี่ ... ไม่ต้องมาดึงผมเข้าไปเกี่ยวเลย" จอนส่ายหัวยิ้มๆ จะให้เขาตอบได้ยังไงว่าในสายตาเขาก็มีแต่ทีเท่านั้น..ที่ดูดีที่สุดเสมอ
"อะไรอ่ะ ไม่ยอมช่วยกันเลย" ทีแกล้งบ่น และเมื่อรถติดสัญญาณไฟ จึงเอียงตัวไปกระซิบข้างหูคนที่นั่งข้างเบาๆ "เดี๋ยวคืนนี้ผมไม่ให้นอนซะเลยนะ"
"...!!" จอนห้ามปากตัวเองทันไม่ให้โวยออกมาด้วยความเขิน ได้แต่ทำหน้าดุใส่ ดีนะที่อยู่กับทีมาหลายปีแล้ว ถึงแม้ว่าจะยังไม่เคยชินกับคำหวานหรือการหยอกเย้าของอีกฝ่ายซักที แต่ก็ยังพอทำให้เขายั้งตัวในการแสดงกริยาออกไปได้บ้าง
จากนั้นทั้ง 4 ก็คุยกันอย่างสนุกสนานไปตลอดทาง รวมไปถึงรายละเอียดเรื่องการผ่าตัดดวงตาของก้องด้วย พีกระชับมืออีกฝ่ายแน่น เขาย้ำกับก้องด้วยความมั่นใจว่าทุกอย่างจะต้องเป็นไปด้วยดี และก้องจะต้องกลับมามองเห็นอีกครั้ง
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
..
...
....
.......
"ก้อง ... คุณพร้อมนะ?"
"อื้ม" ก้องรับคำ พีจึงหันไปบอกกับหมอให้เปิดผ้าที่พันตาของก้องอยู่ ก้องบีบมือพีที่ยืนอยู่ข้างเตียงแน่น เขากลัว ... เมื่อนึกไปถึงตอนนั้น ทั้งกลัวที่จะมองไม่เห็น และกลัวที่จะเหมือนกับตอนนั้นที่มองเห็นในตอนแรก แต่แล้วตาก็ค่อยๆ พร่าลงเรื่อยๆ จนมองไม่เห็นในที่สุด
"ไม่ต้องกลัวนะก้อง ผมจะอยู่กับคุณนะ.. ไม่ว่ายังไงก็ตาม"
อุณหภูมิที่อบอุ่นจากมือใหญ่นั้นคลายความกลัวของก้องลงได้เป็นอย่างมาก .. มือที่ไม่เคยยอมปล่อยมือจากเขา ไม่ว่าจะเกิดปัญหาใดขึ้น ไม่ว่าเขาจะร้ายกับเจ้าของมือนั้นแค่ไหน มือนี้ก็ยังคอยแต่โอบกอดเขาอย่างอ่อนโยนเสมอ .. ก้องพยักหน้าช้าๆ ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ขอแค่มีคนๆ นี้เคียงข้าง ก็เกินพอแล้วสำหรับชีวิตของเขา .. แต่ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ระหว่างที่รู้สึกได้ว่าสิ่งที่พันธนาการดวงตาของเขาค่อยๆ ถูกปลดออก...
.. ความมืดที่เคยอยู่กับเขาตลอด 24 ชั่วโมงช่างยาวนาน นานจนแสงที่แยงเข้ามาในครั้งนี้ทำให้ก้องรู้สึกแสบตา เขากระพริบตาถี่ๆ จนภาพเบื้องหน้าค่อยชัดขึ้น .. ภาพที่เขาคุ้นเคย รอยยิ้มที่เขาชอบ สายตาที่ทำให้เขาหวั่นไหว ไม่ใช่เพียงภาพที่อยู่ในความทรงจำ ไม่ใช่ภาพในความฝัน แต่เป็นภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเขาจริงๆ
ก้องแกล้งทำหน้าบึ้ง
"ก้อง?"
"คุณหลอกผมนี่ ไหนคุณบอกว่าคุณตัดสกินเฮดไง" ก้องยิ้มเมื่อพูดจบ
"ฮะฮะฮะ" พีหลุดหัวเราะออกมาทันที เข้าไปกอดอีกฝ่ายแน่น น้ำตาแห่งความดีใจแทบจะไหลออกมา เขาดีใจจนพูดอะไรไม่ออกได้แต่กอดอีกฝ่ายไม่ปล่อย
"พอได้แล้วพี.." ก้องพูดอายๆ พีถึงจะยอมปล่อย แล้วไม่ลืมจะขอบคุณหมอซ้ำแล้วซ้ำอีก ผู้เป็นหมอพูดถึงวิธีการดูแลและระวังรักษาดวงตาที่สำคัญอยู่เพียงครู่นึงจึงขอตัวออกไป ปล่อยให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง
...
.....
"ก้อง .. "
...
"ก้อง .."
"อะไรเล่า จะเรียกอะไรนักหนา" ก้องได้แต่เขิน ตั้งแต่เปิดตา พีก็เอาแต่นั่งมองหน้าเขาไม่ยอมละสายตาไปไหน
"ผมดีใจ .. ดีใจจริงๆ นะ"
"ดีใจที่ผมจะได้ไม่ต้องเป็นภาระให้คุณล่ะสิ" ก้องอดจะเหวี่ยงแก้เขินตามนิสัยไม่ได้
"ก็แน่ล่ะสิ อีกอย่างถ้าคุณมองไม่เห็น ใครจะชงชา ทำแกงส้มให้ผมกินล่ะ" พีแกล้งตอบกวนๆ กลับ พลางเอามือขยี้ผมอีกฝ่ายด้วยความหมั่นเขี้ยว มองเข้าไปในดวงตาอีกฝ่ายที่สะท้อนเพียงภาพของเขาเอง
"เชอะ ผมไม่ทำให้หรอก" ก้องแกล้งย่นคิ้ว จ้องตากลับอย่างไม่ลดละ
"ก้อง .."
อีกฝ่ายไม่ตอบ มองหน้ากวนๆ เหมือนจะถามว่ามีอะไร
"ผม .. เฮ้อ .. ให้ตายสิ .." พีส่ายหน้า
"อะไรอีกล่ะ?"
"ทำไม .. ผมรักคุณอย่างนี้นะ" พีพูดอย่างจริงจัง นัยน์ตาหวานเชื่อม .. เขารัก ... รักคนตรงหน้านี้เหลือเกิน
ก้องยิ้มกว้างกลบเกลื่อนอาการเขิน "เพราะผมน่ารักไง"
"กล้าพูดนะเนี่ย ฮะฮะ" พีหัวเราะ วันนี้เป็นวันที่เขามีความสุขจริงๆ หลังจากผ่านพ้นอุปสรรคและเรื่องร้ายมามากมาย แต่เรื่องราวเลวร้ายเหล่านั้นก็แทบจะไม่มีความหมายกับเขาเลยหากเทียบกับความสุขในวันนี้ .. คงไม่อาจพูดได้ว่าคุ้มค่าที่เขาสู้ฝ่าฟันสิ่งต่างๆ มามากมาย เพราะมันมีค่ายิ่งกว่านั้นจนเทียบไม่ได้ .. ไม่มีอะไรจะเทียบได้กับความสุขและความโชคดีของเขา ที่ได้เป็นคนดูแลหัวใจดวงนี้ไปตลอดชีวิตของเขา ..
..
....
......
"เดี๋ยวผมต้องโทรหาจอนกับไอ่ทีสินะ ผมบอกไว้ว่าถ้าเปิดตาคุณเรียบร้อยเมื่อไหร่ผมจะโทรหา พวกนั้นต้องดีใจกับพวกเรามากแน่ๆ"
"ผมต้องขอบคุณเพื่อนคุณจริงๆ นะ"
"อื้ม มันเต็มใจอยู่แล้วล่ะ พวกนั้นก็ลุ้นไปกับเราน่าดู จริงๆ ตอนแรกจะมาอยู่ตอนคุณเปิดตาด้วยด้วยซ้ำ"
"เอ๊ะ เหรอ?"
"แต่ผมไม่ยอมให้มา เกิดสมมติพอคุณลืมตาขึ้นมาครั้งแรกแล้วดันไปเห็นหน้ามันเป็นคนแรกก่อน แทนที่จะเป็นผมจะทำไง" พีเฉลยเหตุผล
"คุณเนี่ยนะ.." ก้องได้แต่ส่ายหัว กะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ .. แต่อันที่จริงแล้วเขาก็ดีใจเช่นกัน ที่คนๆ แรกที่เขาลืมตาขึ้นมาเห็นคือ ... พี
"จริงด้วย .."
"หืม?"
"เดี๋ยวผมโทรหาคุณป้าก่อนดีกว่า คุณป้าคงกำลังรอข่าวดีอยู่แน่ๆ"
"อื้ม ขอบคุณนะพี"
ระหว่างที่พีออกไปโทรศัพท์ ก้องได้แต่นั่งยิ้ม .. เขาโชคดีเหลือเกิน โชคดีจริงๆ ที่ได้เจอพี และได้รักผู้ชายคนนี้ เขาเคยคิดมาตลอดว่าหากพีไม่มีเขา พีจะมีความสุขมากกว่านี้ จะได้เจอคนที่ดีกว่าเขา ไม่ต้องมาคอยเจอแต่ปัญหา .. แต่จากวันนี้ไป ก้องให้สัญญากับตัวเองว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรหรือเลวร้ายกว่าที่ผ่านมาแค่ไหน เขาจะไม่มีวันคิดแบบนั้นอีก เขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากมือที่กอบกุมเขาอยู่เสมอเช่นที่เคยผ่านมาอีก และเขาจะทำให้พีมีความสุขเช่นเดียวกับที่พีทำให้เขามีความสุขที่สุดเช่นกัน
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"แม่..." ก้องโผเข้ากอดผู้เป็นแม่ทันทีที่มาถึงบ้าน
"ก้อง เรานี่นะ ไหนบอกให้แม่แต่งตัวสวยๆ ไปรับ แล้วกลับมาทำไมไม่บอก นี่ถ้าเดี๋ยวแก้วกลับมาล่ะก็เราโดนโวยแน่"
"ก็ก้องไม่อยากให้แม่กับทุกคนต้องเหนื่อยเทียวไปเทียวมาไปรับก้องที่สนามบินนี่นา ยังไงก้องก็ต้องกลับมาหาแม่ที่บ้านอยู่ดี ก้องก็มาเลยนี่ไง" ก้องเข้าไปอ้อนคลอเคลีย "ก้องคิดถึงแม่มากเลยจ้ะ ก้องดีใจจังที่ได้เห็นคุณแม่คนสวยของก้องอีกครั้ง"
"ก้อง .. แม่ก็ดีใจ แม่ดีใจจริงๆ นะ" ป้าฟองยิ้มอย่างเป็นสุข พายุร้ายพัดผ่านครอบครัวของเธอไปแล้ว ทั้งแก้วและก้องต่างก็มีความสุข เธอเองก็หลุดพ้นจากหัวใจที่มีแต่ความโกรธแค้น .. ตลอด 6 ปีที่ผ่านมา ทั้งเธอและทุกคนในครอบครัวต้องพบพานกับความทุกข์มากมายเพียงเพราะความเคียดแค้นนั้น แต่บัดนี้ สิ่งที่เรียกว่า 'ความสุข' กลับอบอวลไปทั่วทั้งบ้านของเธอ ..
"สวัสดีครับคุณป้า" พียกมือไหว้เมื่อวางกระเป๋าลงได้หลังจากเข้ามาถึงในบ้าน เพราะก้องวิ่งฉิวมาหาผู้เป็นแม่ก่อน
"พี ป้าขอบใจพีมากจริงๆ นะ"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเองก็ดีใจไม่แพ้คุณป้าเหมือนกัน"
"พี่ก็ดีใจมากค่ะน้องพี น้องก้อง" เจ๊ตุ่มปลาบปลื้ม ยกมือขึ้นมาปิดปากน้ำตาคลอ
"จริงสิ พี มานั่งนี่สิลูก" ป้าฟองเรียกพลางกวักมือให้พีเข้ามานั่งใกล้ๆ กับตนและก้อง
"ครับ" พียิ้มรีบเดินเข้าไปตามที่ป้าฟองเรียก เขาดีใจที่ป้าฟองยอมรับในความรักของเขาและก้อง รักและเอ็นดูเขาเหมือนเป็นลูกชายคนหนึ่งของบ้าน
"แม่มีเรื่องจะคุยกับเรานะ ก้อง พี .."
"อะไรเหรอครับแม่?" ก้องทำหน้าสงสัย
"คือว่าแก้วน่ะ พอแต่งงานแล้วเค้าอยากให้แม่ ตุ่ม แล้วก็เจ๋ง ไปอยู่กับเค้าที่บ้านของปอ"
"หา.." ก้องตกใจไปเล็กน้อย เพราะไม่ได้คาดคิดมาก่อน
"น้องแก้วกับน้องปอบอกว่า น้องแก้วกับน้องปอจะได้ดูแลป้าฟองได้น่ะค่ะ" เจ๊ตุ่มช่วยอธิบาย
"ก็อย่างนั้นแหละ" ป้าฟองรับ
"แต่ก้องก็หายดีมองเห็นแล้ว ก้องก็ดูแลแม่ได้แล้วนี่ไงครับ" ก้องรีบอ้อน ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะแย่งแม่กับพี่แก้ว แต่ก้องก็รักและอยากดูแลแม่เช่นเดียวอีก "อีกอย่าง ... พอพี่แก้วแต่งงานกับพี่ปอไปแล้ว ถ้าแม่กับทุกคนก็จะไปอยู่กับพี่แก้วพี่ปออีก แล้วใจคอจะทิ้งให้ก้องอยู่บ้านนี้คนเดียวเหรอไง?"
"คนเดียวอะไรกันฮึ?" ป้าฟองยิ้มพลางพยักเพยิดไปทางพีที่นั่งอยู่ข้างๆ
"พีไม่เกี่ยวซักหน่อย" ก้องแกล้งเบ้ปาก
"ก้องนะก้อง.." ป้าฟองส่ายหัวช้าๆ ด้วยความเอ็นดูลูกชายและ
"ปกติเราก็ออกจะเป็นคนขี้อ้อน น่ารัก ทีทำไมกะพีล่ะเป็นแบบนี้ไปได้"
"แม่!!" ก้องเม้มปากหน้าแดง .. แล้วก็คิดขึ้นได้ว่าเป็นจริงอย่างนั้น กับคนอื่นเขาเองมักจะอ่อนให้เสมอ ไม่เคยโวยวาย ไม่เคยเอาแต่ใจหรือทำท่าอะไรใส่ ... แต่ไม่รู้ทำไมกับพีแล้ว เขามักจะเผลอเหวี่ยงหรือเผลอว่าโน่นว่านี่พีทุกที บางครั้งอยากจะพูดอะไรดีๆ บ้างก็รู้สึกว่ามันยากเหลือเกินที่จะขยับปากพูดอย่างที่ใจคิดได้ สุดท้ายก็กลายเป็นพูดอย่างอื่นกลบเกลื่อนทุกที เรื่องที่ชอบโวยวายใส่พีก็เหมือนกัน ทั้งที่ปกติก็ไม่เคยทำกับใครซักนิด แต่กับพี .. กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ทำไปแล้วทุกครั้ง พีเป็นคนเดียวที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้
"ก้อง .. พีทำให้แม่เห็นแล้วว่าพีอยู่เคียงข้างลูกแม่เสมอ ดูแลลูกชายที่แม่รักอย่างดีมาตลอด .. ถึงเวลาแล้วนะที่ก้องจะต้องดูแลพีบ้าง" ป้าฟองย้ำช้าๆ กุมมือลูกชายไว้
"..." ก้องตอบไม่ออก เขารู้ดีในสิ่งที่แม่พูด และก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำแบบนั้น ... แต่มันอายนี่นา (-////-)
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ป้าฟอง ผมเข้าใจ" พียิ้มเจื่อนๆ ที่จริงแล้วเขาเองก็รู้ว่าก้องเป็นคนขี้อาย เขินแล้วก็จะแกล้งทำเป็นปากแข็งแบบนี้ทุกครั้ง แต่อีกใจหนึ่งก็อดหวั่นไม่ไหว เขาแน่ใจว่าก้องรักเขา แต่ในวันนี้ก้องก็คงยังไม่ได้คิดอะไรกับเขามากไปกว่าให้ระหว่างเขาทั้งสองยังเป็นแบบนี้เรื่อยไป ซึ่งแน่นอนว่าเขารอได้เสมอ ความรักที่เขามีให้ก้องนั้น จะมีให้ก้องเพียงคนเดียวและตลอดไป .. เขาจึงไม่เคยคิดรีบร้อนตราบใดที่เขากับก้องยังรักกันเช่นนี้ แต่มันก็อาจจะเป็นเพียงแค่ความรู้สึกหวั่นใจและน้อยใจเล็กๆ ที่แว้บขึ้นมาเท่านั้น
"เห็นมั้ยจ๊ะแม่.." ก้องใจเสียไปเล็กน้อยเช่นกันเมื่อเห็นท่าทีอีกฝ่าย ที่ปกติจะคอยตื้อคอยอ้อน แต่กลับตัดบทยอมรับง่ายๆ อย่างนี้ จึงแกล้งพูดยั่ว
"ก้องมองเห็นแล้ว พีเค้าก็คงคิดว่าไม่จำเป็นจะต้องมาดูแลก้องแล้วล่ะ"
"พอคุณมองเห็นแล้วผมก็เลยไม่จำเป็นสำหรับคุณอีกมากกว่ามั้ง.."
"พี~!" ก้องเผลอร้องด้วยความตกใจ
"ทำไมคุณพูดแบบนี้!? ไหนคุณบอกไงว่าจะไม่ทิ้งให้ผมอยู่คนเดียว"
"ก็เมื่อกี้คุณพูดเองนะ ตอนที่คุณถามคุณป้าว่าจะให้คุณอยู่คนเดียวเหรอ แล้วก็ผมไม่เกี่ยวอะไรนั่นน่ะ!"
"คุณไม่ต้องมาพูดเลยนะ! ปกติผมก็พูดของผมแบบนี้ตลอดไม่เห็นคุณจะเป็นแบบนี้ซักหน่อย!"
"เอ่อ .. น้องก้อง น้องพีคะ .." เจ๊ตุ่มตกใจเมื่อเห็นสองคนดูคล้ายจะทะเลาะกัน
"..." พีเม้มปากนิ่งเงียบไป นั่นสินะ ปกติเขาก็รู้เสมอว่าก้องก็พูดแบบนี้ แต่ทำไมวันนี้เขาถึงรู้สึกหวั่นใจเหลือเกิน กับคำที่ว่า 'เขาไม่เกี่ยว' ของก้อง
"เอาเป็นว่าผมขอโทษ .. แล้วผมก็ขอโทษคุณป้ากับพี่ตุ่มด้วยนะครับ"
"..." ก้องนิ่งไป .. เขารู้ดีว่าเขาเป็นคนผิดที่พูดไปอย่างนั้น แต่พีกลับเป็นฝ่ายขอโทษ ไม่ว่าเมื่อไหร่พีก็ยอมให้เขาเสมอ เขาทั้งเคยด่า เคยโวยวาย เคยไล่ด้วยทั้งถ้อยคำ ทั้งฉีดน้ำใส่ ทั้งจะใช้กำลัง แต่ไม่ว่าเท่าไหร่พีก็ไม่เคยคิดจะทิ้งเขาไปซักครั้ง แต่ทำไมนะ .. แค่เพียงเขาจะพูดให้ตรงกับสิ่งที่ใจคิด แค่ทำในสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง ทำไมมันถึงได้ยากเย็นนัก .. ก็ไหนเขาสัญญากับตัวเองแล้วไงว่าจะทำให้พีมีความสุข ตอบแทนความรักของพีที่มีให้เขาเสมอ
"ใจเย็นๆ ก่อนนะพี .. ก้อง .." ป้าฟองพูดด้วยความเป็นห่วง
"เอาเป็นว่าก้องค่อยๆ คิดดูก่อนละกัน หรือยังไงไว้แก้วกลับมาก็ค่อยคุยกับแก้วอีกทีก็ได้"
"แล้ว ..." ก้องตัดสินใจรวบรวมความกล้า แม้ยังไม่ทันเอ่ยปาก เพียงแค่คิดใบหน้าหวานก็แดงซ่าน
"แล้วแม่จะทำยังไงกับบ้านนี้ล่ะจ๊ะ ถ้า .. เอ่อ .. ก้อง .. สมมติ ก้องสมมติเฉยๆ นะ สมมติว่าถ้าก้อง .. ย้ายไปอยู่ .. กับ .. พี"
"หืม?" ป้าฟองเลิกคิ้ว แอบยิ้มเมื่อเห็นท่าทีของลูกชาย พีเองก็ตกใจไม่แพ้กันเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากปากของอีกฝ่าย
"ก้องแค่ถามดูเฉยๆ น่ะแม่.." ก้องรีบพูดแก้ความขัดเขินเมื่อเห็นแม่นิ่งไป
"อ่ะ อ่อๆ .. ก้องไม่ต้องห่วงหรอกนะ ปอบอกว่าก็จะให้เก็บไว้ แล้วก็จะหาคอยมาคอยดูแลอยู่เรื่อยๆ น่ะ แม่เองก็จะแวะมาดูบ่อยๆ เหมือนกัน คงอดคิดถึงไม่ได้" ป้าฟองพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
"แต่ก้องก็อยากดูแลแม่เหมือนกันนะจ๊ะ"
"อะไรฮึเรา .. พูดอย่างกับอยู่ไกลกันอะไรไปได้ ก้องอยากจะไปหาแม่กับแก้วที่บ้านปอเค้าเมื่อไหร่ก็ได้นี่นา"
ก้องพยักหน้าอย่างยอมรับในเหตุผลที่แม่บอก
"แล้วตกลงว่าน้องก้อง .. จะเอาไงคะ?" เจ๊ตุ่มรีบถามด้วยความอยากรู้ เพราะเห็นท่าทีของก้องแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายคงจะยอมใจอ่อนแล้ว
"ไม่รู้สิพี่ตุ่ม .." ก้องทำแก้มป่อง ปรายตามองไปที่พี
"ก็แล้วแต่เจ้าของบ้าน ว่าเค้าจะยอมให้ก้องไปอยู่ด้วยรึเปล่า"
"ก้อง!!!" พีตกใจอย่างที่สุดเมื่อได้ยินประโยคจากริมฝีปากบาง
ก้องแกล้งทำหน้าเหวี่ยงอย่างเขินๆ "ถ้าเค้าไม่อยากให้ไปอยู่ ก้องก็คงไปไม่ได้"
"ก้อง!! จริงๆ เหรอ!?" พีคว้ามือเรียวทั้งสองข้างขึ้นมากุมด้วยความดีใจอย่างลืมตัว ลืมแม้แต่คนรอบข้างที่กำลังมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม โดยเฉพาะเจ๊ตุ่มที่ดูจะปลาบปลื้มเป็นอย่างมาก
"ไม่รู้" ถึงแม้ก้องจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่คราวนี้พีกลับยิ้มกว้าง เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร
"คุณป้าครับ คุณป้า .. อนุญาต .. ใช่มั้ยครับ?" พีรีบหันไปถามผู้เป็นแม่ของคนรัก โดยไม่ได้ปล่อยมือที่กุมมือเรียวนั้นไว้
ป้าฟองยิ้มรับพลางพยักหน้า "ป้าฝากก้องด้วยนะ .. พี"
"ขอบคุณครับคุณป้า ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ!" พีดีใจจนแทบจะกระโดด ก้องเองก็ได้แต่หน้าแดงด้วยความเขิน พยายามจะทำเป็นมึนตึงกลบเกลื่อนแต่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้จริงๆ ที่เห็นพีดีใจขนาดนั้น และตัวเขาเองก็ดีใจไม่แพ้กัน .. และเมื่อสองสายตาสบกันอีกครั้ง ก้องก็ได้แต่มองดวงตาที่มองเขาอย่างลึกซึ้งเต็มไปด้วยความรักนั้นกลับไปอย่างอายๆ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"ผมอยากให้ถึงวันแต่งงานของพี่ปอกับพี่แก้วเร็วๆ จัง" พีพูดขณะเข้ามาคลอเคลียก้องที่กำลังจะเตรียมทำอาหารให้เขาทาน บ้านของก้องดูเปลี่ยนแปลงไปเพราะข้าวของบางส่วนเริ่มถูกขนย้าย ของบางส่วนที่ป้าฟองผูกพันต้องการนำไปด้วยถูกขนย้ายไปยังบ้านของปอ ในขณะที่ของบางส่วนของก้องก็เริ่มทยอยถูกย้ายไปยังบ้านของพี
"ผมรู้นะว่าคุณคิดอะไร" ก้องเหล่ด้วยสายตาดุๆ พียิ้มกว้างอย่างไม่ปฏิเสธ ก้องได้แต่ส่ายหัวเบาๆ ในความช่างอ้อนของพี
"ผมก็รู้นะ ว่าคุณก็อยากอยู่กับผมเร็วๆ เหมือนกัน .. ไม่งั้นคุณไม่พูดแบบวันนั้นหรอก"
"ใครพูดไร ผมไม่ได้พูดอะไรซักหน่อย" ก้องแกล้งทำเป็นลอยหน้าลอยตาเหมือนเดิม พีมองตาอีกฝ่ายยิ้มๆ ไม่พูดอะไร แค่นั้นก้องก็รู้แล้วว่าคำพูดของเขาไม่ได้ผล นอกจากจะไม่ทำให้พีสะทกสะท้านแล้วยังทำหน้าได้ใจยิ้มไม่หุบ ตั้งแต่วันนั้น ... ก็ดูเหมือนกับว่าพีจะไม่หุบยิ้มเลย
"ตอนนี้ล่ะทำมาเป็นใจร้อน ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ .."
"หืม?"
"อีกหน่อยอาจจะเบื่อผมก็ได้" ก้องพูดเสียงเบาๆ ตามประสาคนที่กำลังจะก้าวเข้าสู่ความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของชีวิต เขาย่อมมีความหวั่นใจบ้างเป็นธรรมดา
"ก้อง .." พีคว้ามือเรียวขึ้นมากุม ก่อนจะเอ่ย..
"แก่แล้ว ก็เลยคิดมากแบบนี้นี่เองนะ ...... ยาย! ฮะฮะฮะ" พีหัวเราะ
"เชอะ ถ้าผมแก่ คุณก็แก่เหมือนกันนั่นแหละ" ก้องทำท่าจะดึงมือออก แต่พีไม่ยอมปล่อย .. เหมือนทุกครั้ง เหมือนที่ผ่านมาที่พีไม่เคยปล่อยมือจากเขา ก้องคิดถึงแล้วก็จึงเปลี่ยนมากระชับมือนั้นแทน
"ก็ใช่น่ะสิยาย" พีแกล้งทำเสียงเหมือนคนแก่ "ยายแก่ ตาก็แก่เหมือนกัน .. แต่ตาอาจจะหล่อเหมือนเดิม ส่วนยายอาจจะเหี่ยว ผมหงอก เอ๊ะ หรืออาจจะหัวล้าน ลงพุงด้วยนะ ฮ่าๆๆ"
"พี!!"
"แย่ตรงที่ .. ตาหล่อๆ ก็จะรักยายเหี่ยวๆ คนนั้นอยู่ดี ..." พีกอบกุมมือนั้นไว้ไม่ปล่อย แล้วอ้อมมาเอาแขนทั้งสองของเขาที่ยังคงประสานมือกับก้องอยู่โอบกอดก้องจากด้านหลัง เอาหน้าเข้ามาคลอเคลียใกล้ใบหน้าอีกฝ่าย คนในอ้อมกอดหลิ่วตาขมวดคิ้ว หันหน้าไปมองหน้ากวนๆ นั้น .. เป็นคำบอกรักที่พิลึกจริงๆ .. เรื่องอะไรมาหาว่าเขาจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ส่วนตัวเองหล่ออยู่คนเดียว .. แต่ก็สมกับเป็นคำบอกรักในแบบของพีล่ะนะ
"นี่คุณคิดว่าคุณหล่อจริงๆ เหรอ?"
"เอ๊ะ แล้วผมไม่หล่อตรงไหนล่ะเนี่ย!?" พีแกล้งทำหน้าเหมือนสงสัยในเรื่องธรรมดาๆ เป็นที่สุด
"คนอะไร .. หลงตัวเอง!"
"เอาน่า .. " พีหัวเราะเบาๆ
".. ยังไงก็ไม่เท่าที่หลงคุณหรอกนะ ยายแก่"
.
.
.
[The End]
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
(แถม)
"ยายล่ะ รักตารึเปล่า?"
"เชอะ.." ก้องเดินหนี ปล่อยให้อีกฝ่ายเดินตาม
"เดี๋ยวก่อนสิยาย ยังไม่ตอบตาเลย" พีเรียกตามไล่หลัง อดยิ้มไม่ได้
'บ้าจริง..' ก้องคิดในใจ 'ไม่รักใครจะไปอยู่ด้วย .. ไอ่ตาบ้า!'