~ Been to Hospital ~
posted on 09 Oct 2009 18:05 by faas
วันนี้ไปโรงพยาบาลมา ... เรื่องเดิมๆ เรื่องเข่า
เมื่อก่อนเข่าหลุดทีเป็นเรื่องใหญ่ เดี๋ยวนี้รู้สึกว่ามันจะยิ่งหลุด ยิ่งหลวม ยิ่งหลุด
จนลูกสะบ้าเข่าขยับก๊อกแก๊ก - หลุดประจำวันเป็นเรื่องปกติ
ฉันสามารถใช้มือตัวเองดันเข่าตัวเองออกมาได้ แล้วก็ผลักมันกลับเข้าไปได้ด้วย -_-!
แต่มันไม่ใช่ความสามารถพิเศษนะเออ ... แถมเจ็บอย่าบอกใครเลยล่ะ
วันนี้ตื่นสายนิดหน่อย ตื่น 7 โมงกว่าๆ ไปถึงโรงพยาบาลสวนดอกประมาณเกือบ 9 โมง
ไปถึงได้คิวที่ 159 (-_-!!) เจ้าหน้าที่บอกว่า อยากไปทำอะไรทำโลดค่ะ ! อีก 3 ชาติค่อยมา
แต่เตรียมใจไว้แล้ว วันนี้ท่องเอาไว้ตั้งแต่ก่อนออกบ้านว่าฉันจะไม่หงุดหงิด (^ _ ^)
ก็ดีเหมือนกัน ... เลยไปกินข้าวและเดินชอปปิ้งที่เซ็นทรัล
เรื่อยเปื่อยผลาญเงินจนบ่ายโมง ก็ขับรถกลับไปที่โรงพยาบาล ไม่มีใครอยู่
เริ่มทำงานกันตอนประมาณบ่ายโมงครึ่ง หมอเริ่มทยอยมาตอนบ่ายโมง 45 นาที
ได้เข้าไปตรวจ(?)ตอนประมาณบ่าย 2
คุณหมอ : เข่าหลุดเหรอ? เป็นอะไร เข่าทั้งหมดหรือลูกสะบ้าเข่า
ฉัน : แค่ลูกสะบ้าเข่าค่ะ
คุณหมอ : *เอามือมาจับๆ เข่า บิดไปบิดมา* โห หลวมมากเลยนะเนี่ย
(ยังคงบิดเข่าข้าพเจ้าไปมาอย่างสนุกสนาน เข่าเราจะนิ่มและเหลวมากๆ ไม่มีกล้ามเนื้อ)
ฉัน : โอ๊ย .. (แกล้งร้อง ก่อนที่จะโดนบิดจนเข่าหลุด) ใช่ค่ะ พักหลังๆ มานี่มันเลยหลุดบ่อยมาก
คุณหมอ : ต้องประคองด้วย....(อะไรซักอย่างจำชื่อไม่เคยได้ซักที)
ฉัน : ไอ้ที่เป็นเหล็กดามๆ ประกบบนล่างด้วยผ้ายืดใช่ป่ะคะ?
คุณหมอ : ใช่ๆ
ฉัน : ที่บ้านมี 2 อันแล้วค่ะ ไม่เอาแล้ว อยากได้แบบหายเลย อะไรก็ได้
คุณหมอ : งั้นต้องมาใหม่วันพุธที่อาจารย์หมออยู่ แล้วนัดคิวอีกที
ฉัน : หมอตรวจให้ไม่ได้เหรอคะ?
คุณหมอ : ไม่ได้หรอก ต้องอาจารย์หมอเฉพาะทาง คงต้องผ่าตัด
ฉัน : ผ่าตัดอะไรเหรอคะ?
คุณหมอ : ไม่รู้หรอก ต้องให้อาจารย์หมอดู
ฉัน : แล้วต้องพักฟื้นนานมั้ยคะ?
คุณหมอ : ไม่รู้สิ แต่ยังไม่ได้ผ่าหรอก ต้องรอคิวอีกนานนนน
ฉัน : คิวนานแค่ไหนเหรอคะ?
คุณหมอ : อันนั้นก็ไม่รู้ แต่ก็คงหลายเดือน ถ้าอยากผ่าทันทีต้องโรงบาลเอกชน
ฉัน : ถ้าโรงบาลเอกชน ค่าใช้จ่ายจะเยอะมั้ยคะ? ประมาณ ...
คุณหมอ : อันนั้นไม่รู้เลย
ฉัน : สรุปว่า ... ที่มาวันนี้ไม่รู้อะไรเลยใช่มั้ยคะ?
คุณหมอ : *เงียบไป 2วิ* ก็รู้ว่าคงต้องผ่าตัดไง เดี๋ยวจะเขียนใบนัดให้นะ
---- จบการสนทนา ----
สรุปว่าไม่ได้อะไร .. นอกจากใบนัดมา 1 ใบ กับการต้องถ่อไปโรงบาลอีกรอบสัปดาห์หน้า
แต่ก็ไม่รู้สึกหงุดหงิด หรือโกรธอะไรหรอกนะ เพราะทำใจไว้ก่อนละ ... โรงบาลรัฐบาลนี่นะ
ที่สำคัญ หมอหน้าเคะมาก! 
ก๊ากกกก !!
เท่าที่กวาดสายตามอง มีหมออยู่ 4 คน หน้าเคะไปแล้วซะ 3
แบบนี้ไม่แย่งเมะกันแย่เหรอ มีอยู่แค่คนเดียว 555 (อินี่ก็ยังจิ้นไปได้)
ทำไมคนเรียนหมอ มันหน้าตาดีกันหมดเลยฟะ คณะนี้คัดหน้าตาใช่มั้ยยย T _ T ?
(เพราะคิดโง่ๆ แบบนี้น่ะสิ ถึงไม่มีโอกาสเรียนคณะอะไรแบบนี้กะเค้า)
ตอนนั่งรอก็ลุ้น ภาวนาให้ได้ตรวจกะหมอเคะๆ เพราะไม่นิยมเมะ 555 (มันจะเพ้อเจ้อไปถึงไหน)
การจะได้คุยกับหมอสุดเคะสุดน่ารัก 5 นาที ต้องรอถึง 5 ชั่วโมง
หูย ... ยิ่งกว่าตอนไปรอ Super Junior อีกนะเนี่ย! 555
.............
กลับมาบ้าน เล่าให้แม่ฟัง (เฉพาะเนื้อหา ไม่นับส่วนที่เพ้อเจ้อ 555)
แม่ก็เลยบอกว่า งั้นไปโรงบาลเชียงใหม่ราม โรงบาลเอกชน เจ้าประจำเราดีกว่า
ไปแล้วตกใจมาก เพราะคุณลุงหมอที่เราได้เจอ คือคนเดิม
คนที่เคยรักษาเราสมัยเราเข่าหลุดครั้งแรก ม.5 แถมยังจำเราได้ด้วย!
เพราะเค้าบอกว่า เป็นหมอเมืองไทยมา 16 ปี (ไม่รวมสมัยเป็นหมออยู่ ตปท) เจอเคสเราแค่ 2 คน
เพราะปกติโรคนี้เด็กฝรั่งเป็นกันเยอะ แต่คนไทยแทบไม่มี
แล้วก็ถามเราว่า "มีเชื้อฝรั่งป่าวเนี่ยเรา?"
เอ่อ ... เชื้อจีน ค่ะ เชื้อจีน (-_-;)
แต่คุยกับคุณลุงหมอคนนี้แล้วสบายใจมากมาย เหมือนคุยกับคนคุ้นเคย และรู้เรื่องดี
หมอบอกว่าไว้มีเวลาเต็มวัน มา x-ray หลายๆ ท่า
แล้วก็จะได้รู้ว่าจะต้องผ่าตัดอะไรยังไง ใช้ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่
โดยทั่วไปต่ำๆ ก็ต้องใช้ไม้เท้าเดินประมาณ 6 สัปดาห์
ที่จะ x-ray ก็เผื่อมันมีอะไรแย่ลง แต่ถ้าเป็นเพราะอาการเดิมเหมือนสมัยก่อนเป๊ะๆ ก็ไม่มีอะไรมาก
แค่ผ่าตัดยึดส่วนที่หลวม ส่วนที่อ่อนแอเท่านั้นเอง
นอกนั้นก็คุยกันจิปาถะ เรื่องที่เราไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นมา 1 ปี ตอนนี้เรียนไรอยู่ ฯลฯ
รู้สึกดีจริงๆ เหมือนเจอญาติผู้ใหญ่ที่ไม่ได้เจอกันมานาน แบบนั้นเลย ^ ^
... แต่มันไม่ดีตรงที่เป็นโรงบาลเอกชนน่ะสิ ...
คิดว่าอาจจะไม่มีเงินพอที่จะผ่าที่นี่ เพราะมันต้องแพงมากแน่ๆ T ^ T
++++++++++++++++++++
อีกเรื่องคือ ช่วงก่อนว่างๆ + ฟุ้งซ่าน เลยทำห้องนอนใหม่มันซะเลย
ที่ว่าทำใหม่ก็ไม่มีอะไรมาก แค่เปลี่ยนสีผนัง สีเฟอร์นิเจอร์
ซื้อตู้เข้ามาใหม่ จัดวางใหม่ อะไรทำนองนี้ (แต่ทำแค่นี้ก็โคตรเหนื่อยเลย)
ใช้เวลาทั้งหมดประมาณ 4-5 วัน ที่ไม่ได้แตะคอมพิวเตอร์เลย เพราะเพลิดเพลิน+เหนื่อยมาก
ไม่ได้ถ่าย before เอาไว้
เอาเป็นว่า ห้องเก่าก็เป็นสีขาวธรรมดา + เฟอร์นิเจอร์สีน้ำตาลธรรมดา
( ซึ่งก็ดีอยู่แล้ว - -! หาเรื่องใส่ตัวทำไมเนี่ย )
เลือกสีผิด คิดจนตัวตาย (หรือจนกว่าจะมีแรงทาสีใหม่)
เฟอร์นิเจอร์สีขาว ... ที่ไม่รู้จะขาวไปได้ซักกี่วัน (-..-)
โต๊ะที่เรียบร้อยแบบตอแหลๆ เพราะยังไม่เปิดเทอม
ถ้าเปิดเทอมเมื่อไหร่รับรองว่าจะหาพื้นที่สีขาวไม่เจอกันเลยทีเดียว
การ์ตูน Y เลิกซ่อนแล้วค่ะ ! โชว์หรากันเลยทีเดียว ณ จุดนี้เราต้องไม่แคร์สื่อ 555
(อันที่จริงคือคิดว่าตัวเองแก่พอแล้ว บรรลุนิติภาวะมาก็หลายปี อ่าน NC ได้แล้วน่า~)
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ขอยืนยัน นั่งยัน นอนยัน ว่า " ไม่ - ได้ - ชอบ - สี - ชม - พู "
แต่ชอบ "ผู้ชายแรดสีชมพู" 555 
(แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน (- * - )!?)
คือ กำลังพยายามจินตนาการว่าตัวเองเป็นผู้ชายอยู่ ก็เลยต้องชอบสีชมพูเข้าไว้
คิดเอง ก็งงเอง ... เอาเป็นว่าในความคิดเรา สีชมพูคือสีสำหรับผู้ชาย! ...แค่นั้นแหละ 555
++++++++++++++++++++
หวั่นใจกับการเปิดเทอมคราวนี้มาก -*- ยังไม่ได้คิดหัวข้อวิจัยเลย T w T
ถึงไม่เคะ แต่ส่วนใหญ่ที่เจอก็หน้าตาดีจริงๆน่ะแหละ *w*
ได้เจอหมอที่รู้จักแล้วยังจำกันได้ด้วย ดีจังๆ
เราไม่มีหมอประจำเลยอ่ะ ไม่ค่อยได้ไปหาหมอด้วย ^^"
ขอให้เข่าไม่เป็นอะไรมากนะ
แล้วค่อยคิดอีกทีว่าจะผ่าตัดที่ไหน >_<
ห้องนอนน่ารักมากเลย ชอบสีห้องอ่ะ
และเราก็ชอบเฟอร์นิเจอร์ไม้สีขาวมากเลย >w<
โต๊ะเรียบร้อยและสะอาดมากๆ ส่วนโต๊ะเรารกตลอดทั้งปี ฮ่าๆๆ
การ์ตูน Y ไม่ได้ซ่อนเหมือนกัน แค่พยายามไม่ให้เห็นหน้าปกที่ค่อนข้างส่อก็พอ
[ส่วนที่ไม่ส่อ ใครจะเห็นก็ไม่เป็นไร เพราะม๊ายังเคยคิดว่าเป็นการ์ตูนผู้หญิงเลย
((และเราก็ปล่อยให้คิดแบบนั้นต่อไป ^^"))]
#1 By ~ Reinz ~ on 2009-10-10 05:18