l|[ F a A S ]|l

       เป็นอีกครั้ง ... ที่ผมปิดโปรแกรม word ลงด้วยหน้ากระดาษอันว่างเปล่า....

... เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วนะ ?

        ผมบอกตัวเองเสมอว่าผมไม่มีเวลาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ผมบอกตัวเองว่าผมมีเรื่องอะไรอีกมากมายที่ต้องทำ แต่ลึกๆ ลงไปแล้วมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ หรอกเหรอ? ถ้าผมไม่มีเวลาจริงๆ อย่างน้อย ผมก็น่าจะไม่มีเวลาเฝ้าทบทวนและถามตัวเองถึงเหตุผลอย่างเช่นทุกวันนี้

        ผมจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เคาะแป้นพิมพ์แล้วได้คอยติดตามว่าคนอื่นคิดอย่างไรกับสิ่งที่ผมพิมพ์ลงไปแล้วนั้นมันเมื่อไหร่ ครั้งสุดท้ายที่ได้อมยิ้มกับความคิดเห็นเล็กๆ น้อยๆ แต่ชวนให้ดีใจไม่รู้เบื่อ ครั้งสุดท้ายที่ผมรู้สึกหลงรักในตัวละครและเรื่องราวที่ตัวเองสร้างมันขึ้นมา และรู้สึกมีความสุขที่ได้แบ่งปันให้คนอื่นอ่านบ้าง แม้จะเป็นจำนวนไม่มากนัก

         ในชีวิตอันเรียบง่ายของผม ไม่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปสักเท่าไหร่ แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนบางอย่างมันขาดหายไป เหมือนผมทำอะไรบางอย่างหล่นหาย ผมเฝ้าตรวจดูตัวเองว่าอะไรกันนะที่ผมทำหล่นหายไป แต่ก็ปรากฏว่าไม่มี ทุกอย่างในชีวิตผมอยู่ครบดีตามปกติ บางสิ่งดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นมาด้วยซ้ำ แต่ผมก็ยังรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าผมทำอะไรบางอย่างหล่นหายไปตอนไหนสักตอนโดยที่ผมไม่รู้ตัว ดูเหมือนว่าผมจะทำมันหล่นหายไป พร้อมกับการเติบโตขึ้นของผม

          น่าแปลก ที่ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างรบกวนจิตใจให้คิดถึง ทั้งที่ผมเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่ามันคืออะไร ..  ดูเหมือนผมจะมีความกล้าไม่พอ ที่จะเดินกลับเข้าไปในสถานที่ที่ผมคิดว่าผมเคยรู้จักและคุ้นเคย แต่พอเมื่อวันก่อนขับรถผ่าน มันกลับเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ... ผมเคยคิดว่าผมรู้จักมันเป็นอย่างดี แต่ตรงกันข้าม สำหรับมันแล้วผมก็แค่คนแปลกหน้า และเอาเข้าจริงแล้ว ตอนนี้ผมก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันอีกเลย นอกจากภาพความทรงจำเก่าๆ เมื่อหลายปีที่คงจะมีเพียงแต่ในหัวของผม

            ไม่มีประโยชน์ที่จะคร่ำครวญหาอดีต ในเมื่อตอนนี้คือปัจจุบัน หากแต่ขาของผม ก็ยังไม่สามารถก้าวข้ามผ่านมันไปได้อยู่ดี .... ผมเป็นคนไม่ชอบการเสี่ยงนัก เพราะดูเหมือนจะไม่ใช่คนมีดวงเอาเสียเลย แม้ข้อสอบที่มีให้เลือกตอบแค่ ถูก กับ ผิด ผมก็ยังอุตส่าห์ตอบผิดเสมอๆ แล้วประสาอะไรกับโจทย์ที่ไม่มีแม้แต่ชอยส์ให้เลือก

            ก็เป็นแค่อีกวัน ที่ผมได้แต่ละล้าละลัง และจบลงที่การหดขากลับมายืนที่เก่า ผมยังคงไม่กล้าที่จะก้าวข้ามผ่านมันไป ผมไม่รู้ว่าก้าวออกไปแล้วจะเป็นอย่างไรบ้าง? ผมจะได้ของที่ทำหล่นหายกลับคืนมาไหม หรือจะกลายเป็นทำอย่างอื่นหล่นหายตามไปด้วย

            ผมรู้สึกว่าตัวเองคิดอะไรซับซ้อนขึ้น และเริ่มสงสัยว่า ผมรู้จักตัวเองดีแค่ไหนกันเชียว?