~ [Fic] Love of Siam Pt.3 (end) ~
posted on 07 Dec 2007 18:50 by faas
...
.....
"
//////////////////////////////////////////
"โต้งไม่รู้ว่าแม่อยากรู้คำตอบ ...
... หรือแค่อยากได้ยินในสิ่งที่แม่อยากได้ยินจากโต้ง.."
....
"...แม่...อยากรู้คำตอบ" สุนีย์บอกหลังจากชั่งใจอยู่ครู่ใหญ่ และเธอตัดสินใจแล้ว...
"โต้งรักมิว" โต้งพูดอย่างตรงไปตรงมา
"แต่แม่ไม่ต้องห่วงหรอก .. เรื่องนั้น .. โต้งรู้ดี"
ความเงียบสงบเข้าปกคลุมอีกครั้ง สายตาโต้งเบือนหนีออกไปนอกหน้าต่าง
... เพราะเขาไม่รู้จะสบตากับแม่ด้วยความรู้สึกแบบไหนดี
สุนีย์หยิบซองพัสดุสีขาวกันกระแทกจากลิ้นชัก ส่งให้ลูกชายเพียงคนเดียวที่เธอมี
"แม่?"
"มิวส่งมาให้ลูก ... ตั้งแต่ประมาณสามสี่เดือนก่อน แกะดูสิ แม่ยังไม่ได้แกะของลูกหรอกนะ"
โต้งแกะออกตามที่แม่บอก และพบว่าเป็นแผ่นไรท์ เขียนไว้ซีดีด้วยลายมือ
...... august#3 (ยังไม่มีชื่อชุด) ......
"แม่ขอโทษนะ ที่ไม่ได้เอาให้โต้ง"
"ไม่หรอกครับแม่ โต้งเข้าใจ" แม้จะพูดอย่างนั้นแต่ในหัวใจที่สงบมานานของโต้งกลับเต้นถี่ .. สามสี่เดือนก่อน .. ถ้าตามที่เอ็กซ์บอกเขา นั่นหมายถึงเวลาที่เพิ่งทำอัลบั้มเสร็จลงตัวไม่ใช่เหรอ .. ชุดนี้เพิ่งออกวางขายจริงเพียงไม่นานเท่านั้น .. ถ้าเป็นอย่างนั้น ...
"โต้งน่าจะไปขอบใจมิวหน่อยนะ"
"ไม่ต้องหรอกครับ"
"ทำไมล่ะ?"
"คำขอบคุณเป็นคำที่ดี เป็นคำที่ใช้ถ่ายทอดความรู้สึกดีๆ"
... โต้งพูด ในใจนึกถึงคำสุดท้าย ... ที่มิวพูดกับเขาในคืนวันคริสต์มาส
"....."
"...แต่บางทีทั้งคนพูดและคนฟังอาจจะเจ็บปวดกับความรู้สึกดีๆ นั้นก็ได้.."
เขายิ้มน้อยๆ เหมือนคนที่ยิ้มให้โชคชะตา
"..แม่กินข้าวเถอะ ขอบคุณมากนะครับที่เอาให้โต้ง"
"แต่ยังไงแม่ก็อยากให้โต้งไปขอบใจมิวหน่อยนะ" สุนีย์ยืนยันในความคิดของเธอ พลางคว้ามือลูกชายมากุมไว้
"แม่อยากจะฝากขอโทษมิวด้วย ... สำหรับสิ่งที่แม่ทำลงไป"
"...?" โต้งหันมามองผู้เป็นแม่ตาปริบๆ อย่างสงสัย
"แล้วก็จะฝากชวนมิวมากินข้าวที่บ้าน วันเสาร์นี้ดีมั้ย?
แม่อยากจะคุยกับมิว ถามเค้าว่า ... พอจะยกโทษให้แม่
แล้วให้โอกาสลูกชายสุดหล่อของแม่อีกซักครั้งได้มั้ย?"
"แม่...."
โต้งโผเข้ากอดแม่แน่น ... ในใจแทบไม่อยากเชื่อแต่ก็ดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไรอีก สุนีย์ลูบหลังลูกชายอย่างอ่อนโยน
... เธอเคยคิดว่าลูกชายกำลังจะเดินทางผิด และพยายามอย่างที่สุดที่จะดึงรั้งเขากลับมา
แต่ถ้าทางเดินที่ทุกคนมุ่งไป ... หมายถึง .. เส้นทางแห่งความสุข
...อันที่จริงแล้ว คนที่เดินทางผิดมาตลอด ... คงไม่ใช่โต้ง...
....
นานแค่ไหนแล้วนะ ... ที่เธอไม่ได้กอดโต้ง
และได้ยิ้มด้วยความสุขอย่างแท้จริงเหมือนวันนี้...
===================================================
_______
ON AIR
_______
"จบไปแล้วนะครับกับเพลง 'ขอบคุณ' ที่เพราะมากๆ
ได้ข่าวว่าเพลงนี้มิว นักร้องนำของเป็นคนแต่งเองด้วยใช่มั้ยครับ?"
"ใช่ครับ" เอ็กซ์ชิงตอบหน้าระรื่น ส่งผลให้มิวทำหน้าเหรอหรา
เพราะเพลงนี้ไม่ใช่เพลงโปรโมทจึงไม่คิดว่าจะมีการพูดถึงมาก่อน
โดยไม่รู้เลยว่าเพื่อนรักของตนเองไปเตรียมการกับดีเจไว้แล้ว
"เป็นเพลงที่เพราะและความหมายดีมากเลยครับ แม้ว่าจะดูเหงาๆ และเศร้านิดนึงเนอะ ... น้องมิวมีแรงบันดาลใจอะไร หรือว่ามีที่มาอะไรในการแต่งเพลงนี้รึเปล่าครับ"
"เอ่อ .. ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษครับ... ก็แต่งจากความรู้สึกที่อยากจะขอบคุณ.." มิวพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ
"อ่อ ... อย่างนี้นี่เองนะครับ เอาล่ะ.. ทีนี้เราจะมารับสายหน้าไมค์กันนะครับ
มีสายเข้ามารออยู่แล้วบอกว่าเป็นแฟนเพลงของวงนี้มาตั้งแต่อัลบั้มแรก
เรามาคุยกันเลยดีกว่า สวัสดีครับ"
"สวัสดีครับ"
"ไม่ทราบว่าชื่ออะไรครับ?"
"คือ...ผมอยากบอกว่าผมชอบเพลงของวงนี้มากเลยครับ ติดตามมาตั้งแต่ชุดแรกแล้ว" เสียงในสายไม่ได้ตอบคำถามของดีเจ ทว่ากลับพูดสิ่งที่ตนต้องการจะพูดแทนจนดีเจต้องรีบตามให้ทัน
"อ่ะ...อ่าว โอเคครับๆ งั้นในฐานะแฟนตั้งแต่ชุดแรก มีอะไรอยากบอกถึงวงออกัสเป็นพิเศษไหมครับ บอกตรงนี้ได้เลยเพราะพวกเค้าอยู่กับเราตรงนี้แล้ว"
"ครับ .. ผมอยากถามนักร้องนำหน่อยน่ะครับ"
"ค...ครับ?" มิวรีบตอบรับ
"ที่บอกว่าเพลงขอบคุณ ... แต่งขึ้นมาไม่มีอะไรเป็นที่มาจริงๆ เหรอ?"
"ก็เอ่อ..." มิวอึกอัก เพราะแปลกใจในคำถามนั้นที่ถามซ้ำทั้งที่เขาเพิ่งบอกไป ราวกับจงใจจับผิด
"คือผมชอบเพลงนี้มากเลย โดยเฉพาะท่อนที่ว่า..
.... 'ถ้าเราไม่เจอกัน .. เรื่องดีๆ แบบนี้ก็คงไม่เกิด'.."
"......" มิวกระพริบตาปริบๆ ด้วยความแปลกใจและเอะใจ หันไปมองเพื่อนในวงทุกคนก็ไม่มีท่าทีอะไรกันพิเศษนอกจากเอ็กซ์ที่ยิ้มอย่างมีเลศนัย
"งั้นไม่มีอะไรแล้วนะครับ ขอให้อัลบั้มชุดนี้ของวงออกัสประสบความสำเร็จมากๆ แล้วก็ขอบคุณสำหรับแผ่นฟรีที่ส่งมาให้ด้วยนะ ขอบคุณพี่ดีเจด้วยนะครับ"
มิวถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้ยินประโยคท้ายๆ
"ขอบคุณมากเช่นกันครับที่โทรมาในรายการ"
"สวัสดีครับ"
"สวัสดีครับ ...อ่า .. ที่แท้ก็เพื่อนกันโทรมาอำกันนั่นเองใช่มั้ย? เล่นเอาพี่แอบงงไปเลย และท่าทางนักร้องนำของเราก็จะงงๆ ไปเหมือนกันนะเนี่ย"
มิวมัวแต่อึ้งจนลืมแม้แต่จะตอบรับหรือพูดอะไรกับดีเจ
ปล่อยให้ดีเจต้องเหวอไปอีกครั้งในรอบหลายครั้งของวันนี้ และหันไปคุยกับคนอื่นแทน
.......
... เพราะเสียงที่คุ้นเคยยังแจ่มชัดความทรงจำที่และความรู้สึก
ทำให้มิวคิดไปว่าคงจะเป็นอีกครั้งที่ตัวเองคงจะคิดไปเอง .. ว่าใช่เสียงนั้น ..
'ไงโต้ง...'
คำสั้นๆ ที่มิวใช้ทักทายโต้งเมื่อวานด้วยรอยยิ้ม
... อาจไม่มีใครรู้ว่าเขาต้องพยายามเก็บความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมดไว้ภายในมากแค่ไหน
เขาไม่อาจลืม ..และไม่เคยคิดจะลืม แต่ต้องการจะฝังความทรงจำนี้ไว้ให้ลึกที่สุด..
แต่จากทั้งเมื่อวาน ... และวันนี้ ...
... ความรัก ความเศร้า ความคิดถึง ความตื่นเต้น ความโหยหา
..... มันล้นปรี่จนแทบจะทะลักออกมาอยู่แล้ว...
"เฮ้ย" เอ็กซ์สะกิดเบาๆ ปลุกมิวให้ตื่นจากภวังค์ความคิด
พลางพยักเพยิดไปทางนอกห้องจัดรายการให้มิวมองตาม
ภาพโต้งที่ยืนอยู่ ยกโทรศัพท์มือถือชูขึ้นให้เห็นพร้อมกับยิ้มให้
... ทำเอามิวลืมหายใจไปชั่วขณะ
"เดี๋ยวก่อนพักฟังสปอตโฆษณากัน เราจะทิ้งท้ายไว้ด้วยอีกเพลงเพราะๆ ของวงออกัสนะครับ เพลง เพียงเธอ"
โดยไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น มิวรีบหุนหันออกไปจากห้องจัดรายการมุ่งตรงไปหาโต้ง...
.. แต่ระยะทางไม่ไกลมากนั้น ก็มากพอทำให้มิวฉุกคิดขึ้นได้ ..
.. ว่ามัน ... จะมีประโยชน์อะไรกัน .. ?
"ออกมานี่ไม่เป็นไรเหรอ?" โต้งถาม สบตามิวเต็มสองตาของเขา
"ไม่เป็นไรหรอกโฆษณาอยู่ แล้วถึงไง .. ให้คนอื่นพูดบ้างก็ได้
ว่าแต่ .. ได้รับแผ่นแล้วสินะ?"
"อื้อ ได้เมื่อวาน โทษทีนะ .. พอดีแม่เพิ่งเอาให้"
.... ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งหนึ่ง
แม้มีสิ่งที่อยากพูดมากมายแค่ไหน แต่มิวก็ไม่ได้พูดออกไปแม้แต่คำเดียว
เพราะคำตอบสั้นๆ ของโต้งนั้นก็เป็นเหตุผลที่ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ..
.. ว่าแม้ว่าเขาจะอยากพยายามเท่าไหร่ มันก็คงไม่มีประโยชน์ใดอยู่ดี
ถึงมิวจะตัวคนเดียว .. แต่โต้งไม่ใช่
และเขาก็ไม่อยากจะสร้างปัญหาให้โต้งอีก
"เพลงเพราะนะ.."
"ขอบใจนะ"
"แต่งให้เราไม่ใช่เหรอ?" โต้งถามด้วยสายตาที่อ่อนโยนและมีความหมายเสมอในแบบของเขา
"คราวนี้ไม่เห็นมิวถาม .. ว่าเราคิดยังไง"
"แล้ว.. โต้งคิดว่าไงล่ะ?"
.. .........
"..........."
"เราคงคบกับมิวแบบแฟนไม่ได้..."
.
.
.
...
..... ถ้ามิวไม่ตอบตกลง .. " โต้งยิ้มกวนๆ
"หา?" ดวงตาของมิวเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อหู
"จริงสิ ลืมบอกไปอีกอย่าง...
.. แม่ให้มาชวนมิวไปกินข้าวที่บ้านนะ เสาร์นี้"
มิวยังคงทำหน้าเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน โต้งจึงได้แต่ยิ้มกว้าง
ยกมือทั้งสองของมิวขึ้นมากุมไว้ พยักหน้าย้ำให้มิวแน่ใจ
"..นะมิว"
....
"วิ้ววววว~"
เสียงโห่แซวจากสมาชิกในวงทำให้ทั้งสองหันมาตามต้นทางของเสียง
มิวรีบดึงมือออกด้วยความเขินถึงแม้ว่าทุกคนนั้นจะเป็นเพื่อนและน้องที่คุ้นเคยกันมายาวนาน
"เฮ้ย ออกมากันได้ไงหมดวะ? แล้วรายการล่ะ?"
"ก็พักโฆษณานี่หว่า ... นี่ก็กะจะมาตามเมิงให้กลับไปด้วย แต่ว่า..." เอ็กซ์แกล้งพูดหน้าทะเล้น
"เออ รู้แล้วๆ" มิวแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
แม้ในใจจะยังสับสนงงๆ อยู่บ้างและแทบไม่อยากเชื่อว่านี่คือความจริง
แต่มันก็ห้ามตัวเองให้ยิ้มไม่ได้
"ยืมตัวก่อนแป๊ปนะโต้ง เดี๋ยวสัมภาษณ์อีกเบรคเดียวก็จบละ" เอ็กซ์หันไปพูดกับโต้ง
"อือ .. ขอบใจมากนะเอ็กซ์"
"ขอบใจไร? ห้าร้อยครับห้าร้อย เดี๋ยวเช็คบิลทีหลัง" เอ็กซ์หัวเราะร่วน
"ไอ่เอ็กซ์!" มิวโวยขึ้นทันที
".. กุว่ามันแปลกๆ ตั้งแต่พี่เค้าเอาเพลงนั้นมาเปิดละ นี่สรุปแผนเมิงเหรอ?"
"ไม่ใช่น่า..." เอ็กซ์ยิ้ม
"กุแค่เป็นผู้ช่วยนิดๆ หน่อยๆ เอ้ง~"
"มิว!" เสียงเรียกของโต้งทำให้มิวหันหลังกลับมา..
".. เรารอนี่นะ"
มิวพยักหน้าตอบกลับไปนิดๆ ส่งผลให้โดนเพื่อนในวงแซวอีกรอบ
... คงจะมีแต่แก๊ปที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวและทำหน้าเหวอมาตั้งแต่แรกแล้ว
.... ว่าแต่จะมีใครอธิบายให้แก๊ปฟังไหมนั่น ...
==============================================
...
......
.........
"ทานเยอะๆ นะมิว" สุนีย์ตักอาหารให้เด็กหนุ่มด้วยไมตรีจิต
แม้ในสายตาคนอื่นอาจมองว่าเป็นเพียงมื้ออาหารธรรมดาๆ รสชาติอร่อยแต่ไม่ได้เลิศเลอ
ทว่าสำหรับมิว ... มันมีความหมายกับเขามากมายเหลือเกิน .. เหลือเกินจริงๆ
"ขอบคุณครับ" มิวบอกขอบคุณด้วยความตื้นตัน .. แน่นอนว่านั่นไม่ใช่แค่การขอบคุณสำหรับอาหารที่สุนีย์เป็นคนลงมือทำในมื้อนี้ มิวกับโต้งหันมามองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม ... โต้งพยักหน้าให้มิวราวกับจะบอกว่าแม้จะดูไม่น่าเชื่อ .. แต่นี่ก็ไม่ใช่ความฝัน
"แม่ก็กินเยอะๆ นะ" โต้งรีบตักอาหารให้แม่บ้างเป็นการเอาใจ จนสุนีย์อดหัวเราะไม่ได้
"ทีอย่างนี้ทำมาเป็นเอาใจแม่เชียวนะ" แม้จะพูดแขวะ แต่ในใจของเธอกลับอิ่มเอม
..
.... คำจำกัดความของคำว่า 'ครอบครัว' คือ... อะไรนะ?
พ่อที่ต้องเป็นผู้ชาย แม่ที่ต้องเป็นผู้หญิง และ ลูกที่ดำเนินไปตามรอยของพ่อแม่ ...
ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน มีหน้ามีตาในสังคม
หรือ
... แค่คนที่อยู่ร่วมกันด้วยความรัก ...
และมีความสุขความทุกข์ไปด้วยกัน ... ก็เท่านั้นเอง
.... สุนีย์คิดว่า บัดนี้เธอได้พบคำตอบแล้ว
"มิว คริสต์มาสนี้มีงานรึเปล่า?"
"อ๊ะ .. อ๋อ ครับ มีงานร้องเพลง .." มิวตอบอย่างยังเกร็งอยู่นิดๆ
"อ่า ... งั้นเหรอจ๊ะ..."
"ทำไมเหรอแม่?" โต้งเป็นฝ่ายถามขึ้น เพราะพอดูออกว่ามิวคงไม่กล้าถามอะไรมาก
"ทีแรกแม่ว่าจะชวนมาฉลองวันคริสต์มาสกัน"
"ได้ครับได้ ไม่เป็นไรครับ วงผมขึ้นแค่เพลงสองเพลงเพราะมีหลายวง ก็แป๊ปเดียวเองครับ" มิวรีบตอบรัวเป็นชุดทันทีอย่างไม่ลังเลด้วยความดีใจ ที่สุนีย์ไม่เพียงแต่ดูเหมือนจะยอมรับความรู้สึกของเขาและโต้ง แต่ดูราวกับว่าเริ่มรับเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว...
"ถ้างั้น .. แม่ขอไปดูมิวร้องเพลงด้วยเลยละกันนะ"
"ครับ" มิวตอบรับด้วยความยินดีอย่างที่สุด
ท่ามกลางสายลมเย็นในยามกลางคืนของฤดูหนาว
.. ทว่าในบ้านหลังนี้กลับเต็มไปด้วยไออุ่น
The End....
==================================================
อยากให้รู้ว่าฟิครัก .. ถ้าไม่รักก็เขียนไม่ได้ ♫
... เพราะมันจะมีผลให้ดองยาวแบบนี้นั่นเอง ฮ่าๆ
นอกจากนั้นยังจบดื้อๆ ออกแนวตายตอนจบ
(ไม่ใช่ตัวละครตาย แต่เป็นคนเขียนสมควรตาย ฮ่ๆๆๆ)
แป้กด้วย .. กล้าเอามาเล่นนะนั่น ประโยคนั้นน่ะ 5555
แต่เอาเป็นว่าขอสงสารตัวเองก่อนดีกว่า ..
ที่ได้แอบทิ้งรายละเอียดมากมายที่ตั้งใจจะใส่ลงไป
แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้ใส่เยอะเลย
เนื่องจากว่าจากพรุ่งนี้ไปจะได้ไปเขียน...
- advantages essay - eng
- election speech - eng
- skit script - jap
- research content - jap
ให้ตายเหอะ ไม่มีทางทำทั้งหมดนี่ได้ภายใน 3 วันแน่นอน
แต่ยังไงซะสองงานแรกมันก็ต้องเสร็จภายใน 3 วันนี่แหละ T^T
ถ้างานไม่เสร็จ ...ตรูก็จะเสร็จแทน ... ซึ่งน่าจะเป็นอย่างหลัง...
สุดท้ายนี้...
ขอบคุณทุกคอมเมนท์จริงๆ T_T อ่านแล้วรู้สึกขอบคุณ ซาบซึ้ง ปนกับรู้สึกผิด
ดังนั้นจึงต้องขอโทษอย่างมากด้วยสำหรับที่ติดตามอ่าน
แล้วเราสร้างความผิดหวังให้ .. แหะๆ
เพราะอย่างนี้ไง ...ปกติถึงชอบแต่งฟิคตอนเดียวจบ
มันจะห่วยหรือดีก็ให้มันรู้กันไปเลยในตอนเดียว ฮ่าฮ่าฮ่า T.T
ปอลอ (-*-) เบื่อหน้าตาบล็อคตัวเองค่อดๆ
แต่ก็ไม่มีอารมณ์สุนทรีย์มากพอจะมานั่งทำบล็อคใหม่
อ๊ากกกกกก เบื่อง่ะ (= = )
เอ๊กซ์น่ารักจริงๆ เเอบช่วย ฮ่าฮ่า
ในที่สุดก็เป็นเเฟนกัน^^
ขอบคุณเเม่โต้งมากมายที่เข้าใจ
ตอนนี้ลงฟิกเสร็จเเล้วก็ไปลุย essayต่อ สู้ๆนะคะ
อีกสักสัปดาห์เราก็คงต้องเขียนessayส่งอาจารย์เหมือนกัน(จะกลายเป็นซากช่วงปลายปี เขียนๆอย่างเดียวเลย)ถ้าทำเเล้วเครียดก็เเต่งฟิกเเก้เครียดต่อนะคะ^^
ไปล่ะค่า--->
ว่าเเล้วก็หลบไปฟังเพลง เพียงเธอ ดีกว่า^^
#1 By Bernadette (125.24.6.110) on 2007-12-07 22:32