~ [SF] Angel : KangTeuk ~
posted on 28 Apr 2007 18:44 by faasลังเลอยู่นานว่าจะเอาแปะลงบล๊อคดีมั้ย อายวุ้ย (=////=) แต่ก็ไม่รู้จะเอาไปแปะที่ไหนดีอุตส่าห์แต่งขึ้นมาแล้วก็เสียดาย ฮ่าๆๆ (จะเสียดายทำไมฟะของห่วยๆ ไม่สนุกเนี่ย) ฟิคอารมณ์ชั่ววูบเกิดจากการไปอ่านบล๊อคของแอ้แล้วกรี๊ดมากกกก... พล๊อตตอนจบก็ปิ๊งจากบล๊อคแอ้ที่จิ้นไว้พร้อมรูปประกอบ ความอยากแต่งก็เกิดจากการอ่านบล๊อคแอ้แล้วกรี๊ดจนทุรนทุราย ( > <) สรุปว่าความดีความชอบที่ฟิคนี้เกิดขึ้นมายกให้แอ้หมด แต่ความผิดพลาดด้านข้อมูลและความห่วยความไม่สนุกเราขอน้อบรับไว้ทุกประการแต่เพียงผู้เดียวฮะ T.T
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
[Warning] Y A O I : A L E R T !
Super Junior Short Fan Fiction
Pair : KangIn x LeeTeuk
Genre : Romance
Rate : PG
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
กี่วันมาแล้วนะ ... ?
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผมจะไม่ได้เห็นหน้าของเขามานานขนาดนี้แล้ว มีเพียงการพูดคุยผ่านทางโทรศัพท์เล็กๆ น้อยๆ ที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรพี่อีทึกถึงมักจะหาเรื่องวางสายอย่างรวดเร็วอยู่เสมอ รวมถึงการย้ายโรงพยาบาลไปอยู่คนเดียวและไม่ยอมให้ใครไปเยี่ยม เมื่อคนป่วยบอกว่าต้องการพักผ่อนเต็มที่ผมเองก็ไม่กล้าจะรบกวนไปมากกว่านั้นอีก แต่เท่าที่ผมรู้สึกลึกๆ มันจะต้องมีอะไรมากกว่านั้นเป็นแน่ พี่อีทึกที่ดูร่าเริงสดใสอยู่เสมอ ความจริงแล้วเขามีความเป็นผู้ใหญ่อยู่มาก มักจะเก็บเรื่องที่ตัวเองคิดไว้ไม่ยอมบอกใครให้รู้ คอยเอาแต่เป็นห่วงคนอื่นจนลืมแม้กระทั่งตัวเอง... ทั้งที่เขากำลังเจ็บและเดียวดายอยู่เพียงลำพังกลับเอาแต่คอยถามไถ่ถึงอาการของสมาชิกคนอื่นโดยเฉพาะคยูฮยอนน้องเล็ก ถามถึงรายการและแผนการทำงานของพวกเราในยามที่ไม่มีเขาซึ่งเป็นหัวหน้าวงคอยดูแล...
แต่ผมอดทนมามากพอแล้วล่ะ .. มากเกินไปด้วยซ้ำที่ยอมฟังคำสั่งของเขาว่าให้กลับทำงานไปตามปกติหลังจากพักงานได้เพียงไม่นานนักเท่านั้น และได้แต่รอฟังข่าวจากคนอื่นเสมือนกับว่าเราเป็นเพียงคนอื่นคนไกลกันอย่างนั้น โอเค..ผมอาจจะไม่ใช่สมาชิกที่ดีของวงเท่าไหร่ที่ไม่ยอมเชื่อฟังหัวหน้า แต่ผมก็ยอมให้มันเป็นแบบนี้ดีกว่าจะเป็นผู้ชายที่แย่มากในฐานะคนรักแบบที่เป็นอยู่นี้
....
..
...
"อะไรนะครับ? ไม่ให้เข้าเยี่ยม .. เขาอาการหนักมากเหรอครับ?" คิ้วผมขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินพยาบาลแจ้งในขณะที่ผมกำลังจะเข้าไปเยี่ยมพี่อีทึกในห้องพิเศษ
"เปล่าค่ะไม่ได้อาการหนัก ..แต่ .. เอ่อ .. คนไข้แจ้งว่าต้องการการพักผ่อนเป็นส่วนตัวไม่ต้องการให้ใครมารบกวนน่ะค่ะ"
"อันนั้นผมเข้าใจครับว่าถ้าให้เข้าเยี่ยมแฟนคลับคงกรูกันมามากมายจนเขาไม่ได้พักแน่ แต่ผมไม่ใช่แฟนคลับนะครับ ผมเป็นนักร้องวงเดียวกับเขา"
"ฉันเข้าใจค่ะ .. แต่คนไข้แจ้งไว้อย่างนั้นจริงๆ ไม่ได้ยกเว้นให้ใคร"
"แม้แต่ 'คังอิน' เหรอครับ?" ผมถามย้ำเสียงเข้ม
"...ค่ะ" เธอเสียงแผ่วลงเล็กน้อยเหมือนจะลำบากใจ
"ผมขอแค่เข้าไปดูเขาเพียงครู่เดียวเท่านั้นได้มั้ยครับ รับรองว่าผมจะไม่รบกวน เข้าไปเงียบๆ" ผมเริ่มต่อรองด้วยเสียงที่อ่อนลง ประกอบกับใช้หน้าตาหล่อๆ (?) เข้าช่วยอีกแรง .. น่าเสียดายนิดหน่อยที่พยาบาลสาวคนนี้คงไม่ใช่แฟนคลับของผมไม่อย่างนั้นเรื่องคงไม่ยากแบบนี้
"แต่.."
"นะครับ ได้โปรดเถอะ ผมเป็นห่วงพี่อีทึกมากเลย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นผมจะรับผิดชอบเอง แต่ผมให้สัญญาว่าคุณจะไม่เดือดร้อนแน่นอนครับ ผมจะไม่รบกวนเขาจริงๆ"
"อ่า .. อย่ารบกวนคนไข้นะคะ"
"ตกลงครับ ขอบคุณมาก" ในที่สุดก็สำเร็จ ผมจึงได้รับการนำทางไปยังห้องพิเศษที่พี่อีทึกนอนพักรักษาตัวอยู่ พยาบาลเปิดประตูให้ผมแล้วปลีกตัวออกไปตามมารยาทให้เราสองคนได้อยู่กันตามลำพัง
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาคนเข้มแข็งแรงเยอะอย่างผมแทบจะทรุดลงไปได้อย่างไม่ยากเย็นนัก เมื่อต้องพบว่านางฟ้าของผมที่นอนอยู่บนเตียงเต็มไปด้วยผ้าพันบาดแผลมากมาย สีหน้าที่ผมเคยเห็นยามหลับไหลอยู่ข้างกายผมซึ่งปกติมักจะอมยิ้มบางๆ นั้นกลับกลายเป็นร่องรอยแห่งความเจ็บปวดและกระสับกระส่ายเล็กๆ แม้ตั้งใจอย่างยิ่งว่าจะไม่รบกวนแต่ผมกลับยั้งมือที่แตะลงบนแก้มของเขาไม่ได้
"คังอิน..." เขาเรียกชื่อผมเบาๆ ทั้งที่ยังไม่ลืมตา นั่นทำให้ผมแปลกใจเล็กน้อยและรีบกุมมือเขาไว้
"พี่อีทึก" ผมเรียกเขากลับ .. เผลอแบบมือเขาแน่นจนเขาลืมตาขึ้นมา
"คังอิน!!!" เขาอุทานเสียงดัง
"พี่เป็นไงบ้าง?"
"คังอิน! นายเข้ามาได้ไง!?"
"ไม่เพราะคารมดีก็เพราะความหล่อมั้ง" ผมแอบพูดให้ตลกเล่นน้อยเผื่อผ่อนคลายความเครียดและบรรยากาศแห่งความเจ็บปวด ผมยิ้มกว้างให้เขาและหวังที่จะได้เห็นรอยยิ้มของเขาเพื่อให้ผมได้รับรู้ว่าเขาไม่เป็นอะไรมาก และดีใจที่ผมมาหา....ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด พี่อีทึกดึงมือเรียวของเขาออกจากมือของผมและหันหน้าหนีไปอีกทาง
"นายกลับไปซะ" เสียงหวานแผ่วทว่าเฉียบขาดดังขึ้น และนั่นทำให้ผมทั้งอึ้งทั้งเสียใจจนแทบพูดไม่ออก
"หมายความว่ายังไงครับ!?" แม้จะรู้ว่าเสียงของผมเริ่มจะดังเกินไปแล้วแต่กลับควบคุมมันไม่ได้ จนกลายเป็นฝ่ายเขาเองที่เสียงอ่อนลง
"นายกลับไปก่อนเถอะ.."
"ไม่ครับ! พี่อีทึก .. ทำไมกันผมไม่เข้าใจ ทำไมพี่ต้องหลบหน้าผม ทำไมไม่ยอมให้ผมและคนอื่นๆ มาเยี่ยมมาดูแล ผมเป็นห่วงพี่ขนาดไหนพี่ไม่รู้เลยเหรอ? ผมกระวนกระวายใจแค่ไหนที่ได้ยินแต่ข่าวและเสียงไม่กี่คำของพี่ พอผมมาหาพี่ก็ไล่ผมไปอีก ทั้งที่พี่เจ็บหนักขนาดนี้ทำไมพี่ถึงไม่ยอมให้ผมอยู่เคียงข้างพี่แต่กลับนอนรับความเจ็บปวดอยู่คนเดียว นี่มันอะไรกัน!?"
"ฉันยังไปทำงานไม่ได้ดังนั้นพวกนายก็ต้องทำงานและดูแลทุกอย่างให้ดี แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก .. ฉันไม่อยากให้ต้องมาเป็นกังวลกับเรื่องไร้สาระ"
"เรื่องไร้สาระงั้นเหรอครับ!?" ผมถามกลับเสียงเข้ม
"คนรักของตัวเองนอนเจ็บอยู่โรงพยาบาลเย็บร้อยกว่าเข็ม พี่จะบอกผมว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระที่อีกฝ่ายไม่ต้องสนใจอย่างนั้นเหรอ!?"
".........." เขาไม่ได้เถียง แน่ล่ะ .. ผมไม่เห็นเลยว่าเขาจะเถียงได้อย่างไร จริงอยู่ว่าปกติผมมักจะชอบโวยวายและออกจะไร้เหตุผลไปบ้างตามนิสัย แต่คราวนี้ดูเหมือนจะตรงกันข้าม เหตุผลของพี่อีทึกเป็นอะไรที่ฟังไม่ขึ้นอย่างที่สุด
"พี่อีทึก.." ผมพยายามจะดึงมือเขามากุมอีกครั้ง อยากให้เขาหันหน้ามามองผม ทว่าเขากลับขืนตัวไว้ไม่ยอมหันมาจนผมต้องใช้กำลังมากขึ้นทว่ายังคงระวังอย่างที่สุดที่จะไม่ทำให้เขาเจ็บ
"ปะ..ปล่อยนะคังอิน!" เขาเริ่มตวาดเมื่อผมดึงดันจะกอดให้เขาหันมาหาผม
"ไม่! ผมไม่เข้าใจและจะไม่ปล่อยด้วย .. ทำไมครับ? แค่มองหน้าผมและให้ผมได้มองหน้าพี่แค่นี้ยังไม่ได้เลยเหรอ? พี่เกลียดผมขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ไม่ .. ใช่ .. คังอินปล่อย!"
"ไม่!" ผมไม่ลดละ จับแก้มทั้งสองข้างบังคับให้หันมาประชันกับหน้าผม ใบหน้าเราสองคนห่างกันเพียงเล็กน้อยจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ผมจ้องเข้าไปในดวงตาสวยที่คุ้นเคยคู่นั้นซึ่งมักจะประสานกับสายตาของผมอย่างอ่อนหวานและมีความเขินอายปนอยู่เสมอ บัดนี้ดูประหม่าและพยายามหลบเลี่ยงให้พ้นสายตาผม มือเรียวก็พยายามจะดันอกของผมออกด้วยแรงน้อยๆ ของเขา
"อย่านะคังอิน .. อย่ามอง ปล่อยฉัน.." เสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นเครือสะอื้นเล็กๆ แต่คำขอร้องของเขาเหมือนจะได้ผมตรงข้ามมากว่า เพราะผมยิ่งกอดเขาแน่นมากขึ้นไปอีก
"ทำไมครับ รังเกียจผมแล้วเหรอ .. ? ไม่รักผมแล้วเหรอ ..?" ผมอ้อนเสียงหวานและลูบเบาๆ ปลอบโยนเขาที่เริ่มสะอื้นหนัก แม้ว่าตัวเองจะยังไม่รู้สาเหตุแน่ชัด มือที่เคยผลักไสเริ่มอ่อนแรงลงเล็กน้อยและร่างกายที่มีบาดแผลเริ่มลดการดิ้นขัดขืน .. ปล่อยให้ผมกอดแนบแน่น
"ทำไมต้องมาตอนนี้ด้วย .. ฮึก .. นายเป็นคนที่ฉันไม่อยากให้เห็น .. ฮึก .. ฉันในสภาพแบบนี้ที่สุด"
ผมกระพริบตาปริบๆ เมื่อเริ่มเข้าใจเหตุผลของคนสวย ..อ่า.. ทำไมนางฟ้าของผมคิดมากแบบนี้ล่ะเนี่ย
"อย่าพูดแบบนั้นสิครับ พี่อีทึก.." ผมจูบเบาๆ ผ่านผ้าพันแผลสีขาวบริสุทธิ์เหมือนผิวกายของเขา หากทว่าแตกต่างกันตรงที่เนื้อของเขานุ่มเนียนกว่าผ้าพวกนั้นเยอะ
"ไม่เอา .. คังอิน" เขาบ่ายหนีเมื่อผมพรมจูบเบาๆ ไปทั่วแต่ผมก็ไม่ยอมหยุดง่ายๆ จนแก้มใสๆ ที่โผล่พ้นผ้าพันแผลเริ่มเป็นสีแดงเรื่อ
"คนสวยของผม .. ที่แท้ก็คิดมากเรื่องนี้นี่เอง"
"ฉันมีแต่แผลเต็มไปหมด.." เสียงสะอื้นจางหายลงไปแล้วเหลือแต่เพียงเสียงหวานที่ดังแผ่วๆ ใกล้หูผม
"แผลแค่นี้ทำอะไรนางฟ้าของผมไม่ได้หรอกนะ ไหนดูซิ ... ไม่เห็นจะสวยน้อยลงตรงไหนเลย" ผมขยับแก้มเขาหันซ้ายขวาไปมาอย่างพินิจพิเคราะห์
"โกหก!" เขาว่าให้ผมเสียงดังทว่าใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขิน
"ผมพูดจริง" เพื่อยืนยันคำพูดอันหนักแน่นจากใจจริงของตัวเอง ผมจ้องลงไปในดวงตาสวยคู่นั้นอีกครั้งอย่างแน่วแน่และมั่นคง พี่อีทึกมองผมกลับพลางกระพริบตาปริบๆ จนสุดท้ายก็หลบสายตาผมด้วยความอายอีกครั้ง
"...ไม่จริง"
"แน่ะ ยังจะเถียงอีก" ผมหัวเราะเบาๆ และอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มลงไปฟอดใหญ่ ก่อนจะกลับมาจริงจังอีกครั้ง
"พี่อีทึกรู้มั้ยครับ? พี่ไม่ได้กำลังดูถูกตัวเองอยู่ .. แต่พี่กำลังดูถูกผม"
"เห?"
"พี่คิดว่าผมจะรักพี่เพราะความสวยของพี่เท่านั้นเองเหรอครับ? ความรักของผมในสายตาพี่ ... มันไม่มีความจริงใจเลยอย่างนั้นเหรอ?"
"ไม่ใช่นะคังอิน!" เขารีบเถียงและเริ่มกอดตอบผม
"...ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ ฉันแค่...ไม่อยากให้นายเห็น ฉัน..."
"ผมรักพี่มากนะครับ รักที่สุด .. สำหรับผมแล้วไม่ว่าจะอย่างไรพี่ก็สวยที่สุดเสมอ .. ที่ผมเป็นห่วงน่ะคือความเจ็บจากบาดแผลที่พี่ต้องทนรับต่างหาก ผมอยากเป็นคนที่อยู่เคียงข้างพี่เสมอในยามที่พี่ต้องเจ็บปวด ผมอยากจะกุมมือที่สั่นเทาของพี่ไว้ แล้วจูบซับน้ำตาที่รินไหลเมื่อพี่ร้องไห้ด้วยความเจ็บ .. แต่พี่กลับคิดแต่จะผลักไสผมไปให้ห่างเพราะไม่อยากให้ผมได้เห็นพี่ในตอนนี้ .. พี่คิดว่าหากใบหน้าสวยๆ ของพี่เต็มไปด้วยบาดแผลผมก็ไม่อยากมองแล้วอย่างนั้นเหรอครับ?"
"ฉัน...ขอโทษ .. ขอโทษที่คิดอะไรแย่ๆ แบบนั้น ฉันกลัว .. กลัวว่าถ้าถูกนายมองด้วยสายตา....แบบ... ฉันคงเสียใจมาก"
เขากอดผมแน่นขึ้นเช่นเดียวกับผมที่กอดเขา
"แล้วตอนนี้รู้รึยัง? ว่าผมพูดจริงนะ พี่สวยไม่เปลี่ยนไปเลยซักนิด"
"......." เขาก้มหน้า แต่รอยยิ้มเขินๆ นั่นก็ไม่พ้นสายตาผมไปได้หรอกนะ
"งั้นไม่ทำแบบนี้แล้วนะครับ เข้าใจนะ" ผมบอกพลางจูบเบาๆ ที่หน้าผากเนียนนั้นซึ่งพยักหน้าตอบรับ เรายิ้มให้กันอีกครั้ง ... รอยยิ้มอ่อนหวานที่ผมคิดถึงมาหลายวัน .. ได้เห็นอีกครั้งแล้วเหมือนพลังมากมายจะกลับมายังตัวผมทันทีเลยทีเดียว .. คังอิน >[]<!
...
..
...
"จริงสิพี่อีทึก"
"หืม?"
"คนอื่นๆ เค้าก็อยากมาเยี่ยมพี่กันมากนะ อึนฮยอกกับรยออุคบ่นจะแย่อยู่แล้ว ไว้ผมพาพวกเค้ามาได้ใช่มั้ย?"
"อื้ม ..." รอยยิ้มบางๆ ระบายบนใบหน้าเขา ผมหวังว่าเขาจะรับรู้ได้ว่าสมาชิกทุกคนในวงเองก็เป็นห่วงเขาไม่แพ้กัน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้อาการหนักที่สุด แต่ก็ไม่มีใครหรอกที่จะลืม ..อีทึก .. หัวหน้าที่แสนดีของวง และนางฟ้าที่แสนดีของผมคนนี้
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
วันที่ 26 เมษายน 2007 ..
"นี่...เดี๋ยวต้องไปจัดรายการไม่ใช่หรือไง?" เสียงนุ่มๆ ของคนในอ้อมกอดผมก็ดังขึ้น อ่า .. เขากลับมาสวมบทบาทหัวหน้าวงคนขยันอีกแล้วสินะ
"เดี๋ยวไปก็ยังทันน่า.." ผมยื้อเวลาแห่งความสุขไว้และไม่ยอมคลายอ้อมกอดอุ่นๆ
"ไม่ไปสแตนด์บายก่อนล่ะ?" นางฟ้าเริ่มดุอีกแล้วแฮะ -__,-
"ดีเจฝีมือเยี่ยมระดับนี้แล้ว ไปถึงปุ๊บก็จัดรายการปั๊บได้ทันทีเลยรับรองไม่ต้องห่วง" ผมยักคิ้วให้อีกฝ่ายที่ทำหน้าเบ้
"ไปได้แล้วน่า .. กลับมาจัดวันแรกทั้งทีไปสายขึ้นมาจะว่าไง ไปตอนนี้จะได้ไม่ต้องรีบร้อนด้วยเดี๋ยวเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาแบบฉันจะแย่เอา" พี่อีทึกผู้รอบคอบเสมอร่ายยาวมาเชียว แต่ผมก็รู้หรอกครับว่าเป็นเพราะความรักและความเป็นห่วงของเขา
"อือ.. ก็ได้ แต่ต้องฟังรายการผมด้วยนะ" ผมอ้อนพลางคลอเคลียเข้าไปใกล้อีกและกระชับอ้อมกอดแน่น
"รู้แล้วน่า..." เขายิ้มบางๆ
"แล้วเดี๋ยวตอนเปิดเพลงผมโทรหานะ"
"อื้อ" เขาอมยิ้มมากขึ้นไปอีกเมื่อผมใช้นิ้วเขี่ยปลายผมของเขาเบาๆ
"จัดรายการเสร็จผมจะมาหาอีกรอบนะ แต่หลับไปก่อนเลยก็ได้ไม่ต้องรอ"
"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ดึกซะหน่อยนี่ .. ฉัน .. จะรอนาย" เขาบอก
"งั้นผมไปนะครับ ..แล้วจะรีบกลับมา นางฟ้าของผมพักผ่อนเยอะๆ หายไวๆ นะ" หลังจากรั้งมานานผมก็ยอมปล่อยเขาแล้วจัดท่าให้ลงนอนบนเตียงอย่างสบายที่สุด ก่อนจะไปก็ขอแถมท้ายอีกครั้งด้วยการจูบลงบนหน้าผากอย่างอ่อนโยน ทว่าพอผละออกพี่อีทึกกลับเอื้อมมือมารั้งแขนเสื้อของผมไว้..
"...ครับ?"
".............." เขาไม่ยอมพูดทว่าช้อนสายตามองผมอย่างเขินๆ และเพียงเท่านั้นผมก็เข้าใจแล้ว... ว่าเขาต้องการให้ผมทำอะไร..
...
.....
.......
อืม...จูบหวานๆ จากนางฟ้าจะทำให้ผมจัดรายการคืนนี้ด้วยความร่าเริงเป็นพิเศษ ก็อย่าว่ากันก็แล้วกันนะครับ อิอิ
The End ...
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
กล้าๆ กลัวๆ ที่เปิดคอมเมนท์ T.T กลัวโดนด่า...
ถ้าจะเมนท์ด่าก็ขอแบบซอฟท์ๆ นะครับ เป็นพวกชอบหนีความจริง (ฮา)
น่ารัก+หวานมากๆๆเลยค่า~~~
มดเกาะจอคอมเลยค่ะ หมีหล่อและเจ๊นท์มากมายยยยยย อีทึกก็น่ารักซ้า~
ชอบเนื้อเรื่องมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วรู้สึกว่าหมีรักทึกจริงๆนะ(ฮา) เขินค่ะเขินนน ก๊ากกกกกก
ภาษาสวยค่ะ อ่านเพลินดี
แต่งบ่อยๆนะค้า~ จะตามมาอ่านเรื่อยๆเลยค่า 555
ปล.ขอแอด fav นะคะ ดีใจที่เจอคนชอบคังทึก(ฮา)
#1 By ฏ้ณ ★ on 2007-04-28 19:03